ถึงไอเฟ่ล หมาที่รัก..

อยากเก็บข้อความนี้ไว้อ่านต่างหน้า เวลาคิดถึงไอเฟ่ล.. เพื่อระลึกความทรงจำดี ๆ

แม้จะไม่ได้เห็นวันแรกที่เฟ่ลลืมตาดูโลก เพราะเฟ่ลเป็นหมาที่พี่สาวเราซื้อมา ราคา 2000 บาท
เฟ่ล เดิมชื่อ ไอ้บื้อ เพราะมันดูโง่ ๆ ..เฟ่ลก็ถูกเราเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก จนมีอายุได้กว่า 2 ปี 7 เดือน..
สมัยเด็ก ๆ เฟ่ลมีขนสีขาวสะอาด และมีวงสีน้ำตาลเข้ม แต่พอโตมาไม่รู้ทำไม
สีน้ำตาลมันจางไปหมด เหลือแต่พื้นสีขาว และรอยน้ำตาลด่าง ๆ แทบมองไม่เห็น

เฟ่ลไม่เคยทำให้ใครในบ้านรู้สึกรำคาญ เป็นหมาตัวเดียวที่ทุกคนยอมให้เข้ามาอยู่ในบ้าน
คลุกคลีกับผู้คน นมเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับหมาพันธุ์เฟ่ล แต่เฟ่ลก็ชอบกินมาก
และเฟ่ลยังไม่ชอบกินไข่ขาว แต่เฟลชอบกินไข่แดง และใบไผ่เป็นที่สุด
เฟ่ลชอบขึ้นมานอนบนหมอนนุ่ม ๆ แหละผล็อยหลับ นิสัยเหมือนเด็กขี้เซา
เฟ่ลชอบเล่นไฟเลเซอร์สีแดง วิ่งไล่งับตลอด แล้วก็ชอบไล่งับลูกบอลที่เด้งไปเด้งมาด้วย
เฟ่ลไม่เคยกัดรองเท้า ไม่เคยขุดดิน ไม่เคยคุ้ยขยะ แต่ชอบไปวิ่งเล่นในพงหญ้าเจ้าชู้
พอกลับมาบ้าน เฟ่ลก็จะตัวเหม็น เปรอะดินเปรอะโคนจนต้องอาบน้ำให้ทุก ๆ 2-3 วัน

สำหรับเราแล้ว.. เวลาเราไปไหน เฟ่ลก็จะตามไปด้วย กินอะไร เฟ่ลก็จะตะกุยแย่ง
แม้แต่เล่นคอม คุยเอ็ม เฟ่ลก็ยังอยากจะเล่นด้วย ถ้าวันไหนแกล้งปิดประตูห้อง
เฟ่ลก็จะตะกุยให้เสียงดัง หายใจเข้าออกฟึด ๆ ให้เราต้องลุกไปเปิดประตูให้เข้ามา
เวลานั่งทำการบ้าน เฟ่ลก็จะเอาคอมาพาดขาเราเหมือนขาเราเป็นหมอนนุ่ม ๆ
เฟ่ลเป็นหมาน่ารัก ไม่เคยฉี่หรือขี้ในบ้านเลย นอกจากมันอั้นไม่ไหวจริง ๆ

น้องชายเราชอบแกล้งเฟ่ลมาก ทั้งกัด เหวี่ยง โยน .. แต่เฟ่ลก็ไม่เคยกัดให้เป็นแผล
เฟ่ลไม่เคยกัดเจ้าของ แม้ว่าเจ้าของจะโหดร้าย หรือแกล้งกับมันยังไงก็ตาม
ทุก ๆ 6 เดือน เฟ่ลจะขนยาวมาก แม่ต้องพาเฟ่ลไปตัดขนให้เกรียนตลอด ค่าตัด 400 บาท

จนกระทั่งวันหนึ่ง คือเมื่อศุกร์ที่ 11 ธันวาคม 2552 เฟ่ลก็เริ่มมีอาการแปลก ๆ
ทีแรกเหมือนหมาไม่สบายทั่วไป จมูกเย็น ไม่ยอมกินข้าว
แต่พอวันอาทิตย์ เริ่มสงสัย เพราะเฟ่ลไม่กินอะไรเลยตั้งแต่วันศุกร์
พ่อกลับมาจากทำงานวันจันทร์ อาการเฟ่ลแย่ลงทุกที มีครั้งนึงเราเห็นเฟ่ลกำลังขี้ในสวน
แต่ใช้เวลาเบ่งนานมาก และมีอุจจาระออกมานิดเดียว เสร็จแล้วเฟ่ลก็ร้องเจ็บ
เราเริ่มสงสัย จึงบอกพ่อให้รีบพาเฟ่ลไปหาหมอ แต่พ่อกลับบอกว่า "หมากี่ตัว ๆ ส่งให้หมอ
มันก็ตายทุกที" เราชักสังหรณ์ว่าเฟ่ลท่าทางจะไม่รอด และอาจจะเป็นอย่างที่พ่อพูด
สุดท้ายพ่อก็รอดูอาการเฟ่ล ในวันอังคารที่ 15 ธ.ค. จนแน่ใจว่าต้องส่งให้หมอ
ก่อนพาเฟ่ลไปส่ง เฟ่ลมาอาการถ่ายเหลวไม่หยุด แม่จับเฟ่ลอาบน้ำ ซึ่งอาบครั้งนี้เป็นการ
อาบครั้งสุดท้ายสำหรับเฟ่ล.. ขณะที่แม่อาบให้เฟ่ล ก็ยังถ่ายไม่หยุด พอเอาขึ้นรถก็ยังถ่าย
จนแม่ต้องห่อผ้าไว้และรีบพาไปหาหมอ..

ตอนเย็นเราก็ไปเยี่ยมเฟ่ลกับแม่ เฟ่ลมีอาการร่าเริงมาก ไม่เหมือนวันที่ก่อนเอาไปส่งให้หมอ
เราเริ่มสบายใจว่าเฟ่ลจะกลับบ้านได้ในเร็ววัน หมอโกนขนบริเวณก้นไอเฟ่ล หมอบอกว่า
เฟ่ลมีอาการทางเส้นประสาท ทำให้หูรูดที่ก้นอ้าผิดปกติ แล้วก่อนกลับ หมอก็ใช้เราช่วย
จับหางเฟ่ล เพื่อที่หมอจะได้ฉีดสเปรย์ฆ่าเชื้อโรค เสร็จแล้วเฟ่ลก็เลียอีก.. แต่ดูร่าเริงดี

แต่แล้ว พอไม่ได้ไปเยี่ยมเฟ่ล 2-3 วัน 18 ธ.ค. 21.30 น. หมอโทรมาบอกแม่ว่า
เฟ่ลอาการไม่ค่อยดี มีอาการชักรุนแรง ตอนนั้นแม่กำลังอยู่ที่สนามแบด รอน้องซ้อมเลิกดึก
จะมาเยี่ยมเฟ่ลตอนดึกก็เกรงใจหมอ เพราะคลินิคปิด 4 ทุ่ม เลยกะว่าจะไปเยี่ยมตอนเช้า
10.00 น. เรา 6 คนทั้งครอบครัวจึงรีบไปเยี่ยมเฟ่ล แต่แล้ว... หมอบอกว่า "มันไปแล้ว"
เรา และพี่เรานิ่งอึ้ง แล้วหมอก็ไปหยิบถุงดำที่ห่อเฟ่ลไว้มาเปิดให้ดู และเล่าว่า ที่จริง
มันไปตั้งแต่ตอน 4 ทุ่ม แต่หมอก็เกรงใจเพราะดึกแล้วจึงไม่โทรมาบอก
4 ทุ่มเฟ่ลชักอย่างรุนแรง และถ่ายขนาดหนัก จนไร้เรี่ยวแรง ถึงขั้นทำลายสมอง
อุณหภูมิเฟ่ลดรอปลงอย่างรวดเร็ว และหมอไม่สามารถรั้งชีวิตเฟ่ลไว้ได้อีกต่อไป
เฟ่ลเสียชีวิตในที่สุด.. เราพลางดูศพเฟ่ลไป และร้องไห้ ลูบหัวมัน จับตัวมัน.. ทั้งที่เป็นศพแล้ว
หมอวินิจฉัยว่า เฟ่ลเป็นโรคหัด แต่หัดสุนัขก็คือของสุนัข ไม่แพร่สู่คน แต่ก็ควรป้องกันไว้ก่อน
ดังนั้น หมาที่บ้านเราที่เหลืออีก 9 ตัว ก็มีโอกาสที่จะเป็นได้เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับ
ภูมิต้านทานของแต่ละตัว

กลับมาถึงบ้าน พร้อมรับศพเฟ่ลกลับมาด้วย พ่อกับน้องชายขนเฟ่ลไปฝังที่ป่าใกล้บ้าน
เราไม่ได้ไปด้วย แต่ขึ้นมาร้องไห้บนห้องต่อ.. คิดถึงมันมาก ๆ
หลังจากมันตาย เวลาที่คิดถึงมัน ดูรูปมัน พูดชื่อมัน เราก็ร้องไห้ตลอด
เวลาเล่นกับหมาตัวอื่นที่สนิทกับเฟ่ล ต้องบอกมันว่า เฟ่ลไม่อยู่แล้วนะ.. แล้วน้ำตาก็ไหลอีก
ก่อนนอนก็สวดมนต์ แต่ก่อนหน้าก็สวดมนต์ให้เฟ่ลหายเร็ว ๆ กลับมาเล่นกันไว ๆ
ตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นอุทิศส่วนกุศลให้เฟ่ล ไปสู่สุขติ และให้เกิดเป็นคน

เฟ่ลเป็นหมาที่มีรูปถ่ายมากที่สุด วันหนึ่งคงได้เอารูปพวกนั้นมารวมใส่เป็นกรอบรูป
เพื่อระลึกถึงการจากไปของไอเฟ่ล

รักและคิดถึงที่สุด..